پایگاه خبری اخبار بناب جامع ترین پایگاه خبری شهرستان بناب
به گزارش پایگاه خبری اخبار بناب؛ روز قدس ١۴٠۴ بر مبنای عقل محاسبهگر لیبرالی باید خلوتترین روز قدس سالهای اخیر میشد، آخرین جمعه سال شمسی و ملت مشغول خانهتکانی و سفر و خرید و این مواردند، فردای شب قدر سوم و خیلی از مذهبیها جانی در بدن برایشان نمانده، کورس راهپیماییها در ٢٢ دی، ٢٢ بهمن و بعد از ١٠ اسفند تا امروز ٢٢ اسفند، هر شب و گاهی روزی دوبار نفس تجمعکنندگان را بریده است. به همه اینها اضافه کنید که رژیم صهیونیستی همزمان با آغاز راهپیمایی اخطاری صادر کرد که دو نقطه را در تهران مورد هدف قرار خواهد داد که از قضا وسط راهپیمایی قرار دارد! همه اینها در کنار هم یعنی خیلیها باید منصرف بشوند و نیایند؛ اما امروز مردم هم زودتر آمدند، هم بیشتر آمدند، هم دیرتر رفتند. این مردم داغدار، هرچند انتخاب آیتالله حاجآقا سید مجتبی خامنهای مرهمی بر جراحت دل زخمیشان بود؛ اما همچنان از سویدای دل خشمگینند. این مردم در لبیک به رهبرشان آمدند، صحنه را خالی نمیکنند، خانوادگی آمدند، از بچه شیرخواره تا پیرزن و پیرمرد ویلچری، از مرد ریشو و زن چادری تا پسر تتودار و دختر کمحجاب، چگالی جمعیت خیلی بالاست، تنوع باورنکردنی است، نه تنوع حاضرین، تنوع صحنهگردانان و شعاردهندگان! بهراستی که چه زیبا رهبر رشید انقلاب به حفظ این وحدت بهوجودآمده اشاره کردند.
صدای پدافند میآید، مردم تکبیر میگویند، ولی جمعیت حتی نمیایستد. رژیم صهیونیستی در اطلاعیهاش نقشه سر خیابان فلسطین را داده. خودم را به اینجا رساندم و منتظر ماندهام. میخواهم ببینم حماقت این رژیم سفاک تا کجاست، آیا از مردم میخواهد انتقام بگیرد؟ میخواهد بیشتر از این رعب و وحشت ایجاد کند؟ میخواهد تجمعات حزبالله را تعطیل کند تا میلیشیای خودش را به خیابان بیاورد؟ به چهره مردم نگاه میکنم، هیچکدام ککشان نگزیده، انگار نه انگار. با خود میگویم شاید خبر ندارند؛ اما به خودم نهیب میزنم که صدای تکبیرها را نشنیدی؟ میدان امام اصفهان را ندیدی وقتی چند صدمتریاش را مورد اصابت موشک قرار دادند؟ یا خیلی از تجمعات دیگر که اینچنین شد و مردم بیشتر شدند اتفاقاً! باری، مردم در حال ترددند و شعارها در جریان، نگاهم خیره به چهارراه فلسطین است، به انتهای آن خیابان، انتهایی که روزگاری ملجأ و پناه بود و الان قتلگاه است… در همین فکرها بودم که نفیر موشک را شنیدم. زد.
دود سیاه آسمان را پرکرد، مردم باید فرار کنند. اما نه! خدای من، باز هم صدای تکبیر! الله اکبر، الله اکبر، الله اکبر. مردم دو سه دقیقه الله اکبر میگویند. حسین حسین شعار ماست، شهادت افتخار ماست. بله ما ملت امام حسینیم، ما ملت شهادتیم، دشمنان ما، ما را نشناختند! هیچ ترسی در چهرهها دیده نمیشود، خشمها اما بیشتر است. آن طرف همهمه است و جمع نیروهای امدادی، خودم را میرسانم. خانمی جوان که حتی چادری هم نیست بر اثر اصابت ترکشهای موشک به شهادت رسیده، خونش بر خیابان انقلاب ریخته، این خون با هیچچیز پاک نمیشود. در دستانش پرچم ایران بوده است، پرچم از خون مطهر و گرم شهید سرخ شده، پرچم را یکی از برادران پلیس بالا میبرد. خون دادیم؛ اما پرچم را بالا نگهداشتیم.
